4-41

جیرهی روز ششم جشنواره فیلم فجر: نقد فیلم لبری

نویسنده و کارگردان: سیدجلال اشکذری؛ کارگردانِ فیلم اولی که متاسفانه با همین اولین ساختهاش به قدری ضعف دارد که مخاطب بعد از نیمساعت شروع به چنگ زدن صندلی سینما میکند و ترک سالن را بر تماشای فیلم ارجحیت میبخشد.

داستان: همسرِ جانبازی قطع نخاعی عاشقانه کنار شوهرش مانده و پرستاریاش را میکند؛ شوهری که فقط میتواند پلک بزند و جز پلک زدن هیچ کدام از اندامش فعالیتی ندارد.

بازیگران: هنگامه قاضیانی کسیست که باید بار اصلی فیلم را با مونولوگهایش به دوش بکشد جز یکی دو پلان خیلی محدود بازیِ بسیار ضعیفی دارد. آتیلا پسیانی هم که بازیاش کاملاً سطحیست: انگار داشته از کوچه محل فیلمبرداری رد میشده کارگردان گفته بیا چند تا دیالوگ بگو و بعد برو.

نقطه ضعف: سرتاسر فیلم محلِ ایراد و اشکال است. از میان فیلمهایی که امسال دیدم، این نخستین فیلمیست که تماشاگران بعد از نیمساعت، یکی یکی سالن را ترک کردند. شروع فیلم با بازی بچههای خانواده همراه است و به مضحکترین حالت ممکن توی حلقِ مخاطب دارد فرو میشود که ببین ما چه خانواده شاد و خوشبختی هستیم. دیالوگها مفتضح هستند طوری که یاد سریالهای دهه هفتاد میافتیم. در اصل، با یک تله فیلمی مواجه هستیم که قرار بوده عصر جمعهای شبکه یک پخش کند اما نمیدانم چرا اشتباهی سر از جشنواره فجر درآورده. اگر هیچ اشارهای به این نشود که این شخصی که در بستر افتاده، جانباز است یا اصلاً نه فیالمثل از داربست افتاده و قطع نخاع شده، واقعاً چه اتفاقی در روند داستان میافتد؟ چرا بودجههای دولتی اینقدر مبتذل حیف و میل میشود؟ کسانی که زیر بودجه چنین فیلمهایی را پاراف میکنند اگر معتقد به ارزشی بودن سینمای دفاع مقدس هستند بلاشک ساخت چنین فیلمهای ضدارزش و ضد تبلیغ به حساب میآید. در فیلم دلبری، به سطحیترین حالت ممکن نشانههای جنگ به نمایش گذاشته میشود: از پلاک و لباس جنگ بگیر تا عکسهای زمان جنگ. لوکشین فیلم کلاً در یک آپارتمان است؛ برای یک فیلماولی واقعاً بار سنگینیست و زیر این بار خم میشود نه میتواند به شخصیتهای فیلم هویت بدهد و نه میتواند به خوبی از آنان بازی بگیرد. چه لزومی دارد که چهره جانباز در کل فیلم نشان داده نشود؟ چه لزومی دارد که پلک زدنهایش فقط نمایش داده شود؟ در کل، این فیلم در رده فیلمهایی قرار میگیرد که پیشانقد است و اساساً نباید آن را به چالش کشید و فقط باید از کنارش رد شد.

نمره من: از ده، نیم میدهم فقط و فقط برای یکی، دو پلانی که هنگامه قاضیانی بازی کرده بود و گرنه که فیلم منالبدو الیالختم سقوط به قعرِ چِرت و چُرت است.

این سو...