4-159

«رنجِ این روزهایت تمام میشود.» این فقط جملهای با بارِ مثبت نیست. این جمله، نمیخواهد تلقین کند که حالِ تو در آینده بهتر از امروز خواهد بود. محتوای این جمله، مبتنی بر این امر است که رنج هیچوقت تمام نمیشود اما رنجی که حالا و اکنون درگیر آن هستی، در نهایت تمام میشود؛ چون قرار است در آینده، رنجهای دیگری را تجربه کنی. درواقع، رنج کشیدن امری طبیعی است و تو دائم درگیر رنج خواهی بود و پایانی برای آن متصور نیست. رنجها از شکلی به شکل دیگر تغییر میکنند و فقط فُرم آنهاست که عوض میشود. شعر، شعر است؛ گاه غزل، گاه مثنوی، گاه نیمایی. رنج، رنج است؛ گاه کبودی، گاه جراحت، گاه زخم. اینکه، تصور کنی در برههای از زندگی هیچ رنجی وجود نخواهد داشت، به نظر نشدنی است. چرا که، زاده شدن، تجسدِ رنج است و زیستن، همپیاله شدن با رنج.

این سو...