4-42

جیرهی روز هفتم جشنواره فیلم فجر: نقد فیلم هفت ماهگی

کارگردان: هاتف علیمردانی؛ از میان فیلمهایش، حدودِ دو سال پیش فیلم به خاطر پونه را دیدهام که آن زمان هم از عدم انسجام و یکدستی فیلمنامه، رنج بردم.

بازیگران: فیلمنامه به قدری مبتدیانه و سطحیست که کارگردان با دعوت از بازیگران مطرحی چون حامد بهداد، باران کوثری، پگاه آهنگرانی و هانیه توسلی به نوعی در صدد پوشاندن این ضعف برآمده که البته حتی چنین ترفندی هم جواب نداده و بازیها همچون فیلمنامه پرت هستند.

داستان: زنی در آستانه ماه هفتم بارداریاش به رفتارهای شوهرش شک کرده و در نتیجه همین شک تصادف میکند و به مرگ مغزی فرو میرود.

نقطه ضعف: تمامی بازیگران فیلم تیپ هستند؛ بگذارید رکتر بگویم، این فیلم، یک کلید اسرارِ ایرانیست: سرشار از خالهزنکبازیهای یک زندگی متوسط شهری و دیالوگهایی که گاه رونویسی از پیامکها و جوکهای تلگرامیاند. چه اصراریست در فیلمی راجع به خیانت، همه باید در حال خیانت به هم باشند؟ هیچ کدام از بازیگران، اساساً شناسنامه ندارند یک مشت آدمِ بیهویت و پاپتی در فیلم شناورند. سالومه با بازی هانیه توسلی، نه شخصیتش، شخصیت است نه تحولش معنا دارد و نه میشود با او ارتباط برقرار کرد؛ این اتفاق در باره مابقی آدمهای فیلم هم رخ میافتد. پایانِ فیلم که از بیخ و بن تو دهنی به مخاطب است: با یک کات از بچهای که تازه متولد شده، حامد بهداد را میبینیم که مشغول تکان دادن تاب دختر بچهای هفت-هشت ساله است. این سکانس، گواه ادای دین کارگردان به سینمای هند است. واقعاً فیلمی که پیشانقد است، دربارهاش بیش از این نوشتن، همچون خود فیلم ثمری جز یاوهگویی ندارد.

نمرهی من: از ده، بیست و پنج صدم میدهم؛ فقط و فقط برای آن که صفر نداده باشم.

این سو...