4-139

پیر شدن، یکدفعه اتفاق میافتد: فرمان ماشین در یک لحظه از دستت ول میشود و بعد، بوم! سقوط میکنی ته دره. پیش از این، فکر میکردم پیر شدن آهسته و آرام اتفاق میافتد: انگار که داری توی جاده شمال میرانی و نمیفهمی کِی به مقصد رسیدی. اما، واقعیت جور دیگریست: یک روز صبح، توی آیینه یک تارِ موی سفید میبینی و بعد مثلاً دلت غنج میرود که اِبی بخواند: یه مردی به سن من عاشقت بشه، با موهای جوگندمی روبهروت...

خب، پیری این نیست. وقتی، شانه در دست گرفتی و به موهای سفیدی که دارند تکثیر میشوند بیمحلی کردی، یعنی که ته درهای و امیدی به نجات نداری. پیری، یعنی که تنهای تنها، ته درهای و پرندهای در دوردست دارد آواز میخواند. و بعد، چهرهی زخمیات را در آیینهی بغلِ ماشینی اسقاطی میبینی و هیچچیز توجهات را جلب نمیکند، حتی آن چین و چروک و افتادن پوستت هم دیگر عادی شده. اما در این لحظه، هنوز یک چیز، تازهی تازه است: یادها و نامها! دست دراز میکنی و از صندلی عقب، آلبوم را بیرون میکشی و شروع میکنی به ورق زدن: عکسها، هم پیر میشوند و تو در این کهنه شدن به منظرهای محو و دور زل میزنی، در حالیکه آن پرندهی دور، روی موهات نشسته و دارد نوک میزند به گونهات! به آن آخرین قطره اشکی که از چشمهات سُر خورد.

این سو...